x تبلیغات
دلایل ناباروری

ممنوعیت‌های دوران بارداری

 در زمان بارداری باید بیشتر مراقب سلامت خود باشید، زیرا شما اکنون کودکی را نیز همراه دارید و سلامت شما با سلامت فرزندتان گره خورده است. در این دوران باید سبک زندگی خود را کمی تغییر دهید تا آسیبی به شما و کودک نرسد. در این مطلب می‌توانید با موارد خطرساز و برخی از مواد غذایی مضر برای دوران بارداری بیشتر آشنا شوید.

 
 
​​​​​​​پرهیز از مواد اعتیاد‌آور
سبک زندگی خطرناک ممکن است آسیب‌های جدی برای سلامت یک زن ایجاد کند. اما این خطرها در دوران بارداری علاوه بر سلامت مادر، سلامت جنین را نیز تهدید می‌کند. برخی از عادت‌های پرخطر که می‌تواند سلامت جنین و مادر را تهدید کند در زیر آمده است:
 
مصرف سیگار و دخانیات: سیگار و قلیان آن‌قدر خطر شناخته‌شده‌ای برای مادران محسوب می‌شود که تنها گفتن این جمله که برای کودک شما مضر است باید کافی باشد. تماس مادر باردار با دود سیگار افراد دیگری که با آنها زندگی می‌کند یا در محل کار او حضور دارند نیز می‌تواند بر جنین تأثیر بگذارد. تماس با دود سیگار می‌تواند منجر به سقط ناخواسته، تولد زودرس، کم‌وزنی نوزاد و مرگ جنین یا نوزاد شود.
 
مصرف الکل: الکل بسته به مقدار و تعداد دفعات مصرف می‌تواند تأثیرهای متفاوتی بر کودک در حال رشد شما داشته باشد. سندرم جنین الکلی؛ FAS، بدترین حالت ممکن است که منجر به عقب‌ماندگی شدید و سایر ناهنجاری‌ها در جنین می‌شود. سندرم جنین الکلی با نقص‌های هنگام تولد در ارتباط است و مهم‌ترین عوارض آن نیز عقب‌ماندگی ذهنی قابل پیشگیری، مشکلات مادرزادی از جمله رشد ناقص پیش یا بعد از تولد، ناهنجاری‌های صورت، اختلال در عملکرد سیستم عصبی و طیف متنوعی از اختلال در رشد اندام‌های اصلی می‌شود.
 
مصرف مواد مخدر: مصرف هر نوع مادۀ مخدر در دوران بارداری باعث می‌شود جنین در معرض این مواد قرار بگیرد و این موضوع می‌تواند منجر به افزایش میزان کم‌وزنی و آسیب به سیستم عصبی مرکزی نوزاد شود. همچنین می‌تواند باعث تأخیر یا رشد ناقص سیستم عصبی رفتاری، بروز علائم ترک مواد، ناهنجاری‌های فیزیکی مانند شکاف کام، مشکلات قلبی، نقص‌های چشمی و نقص‌هایی در صورت و سایر سیستم‌های داخلی ‌شود.
 
​​​​​​​پرهیز از تشعشعات مضر
اگرچه قرار گرفتن در معرض خطر تشعشع‌های مضر بسیار کم است اما برخی از امواج موجود در اطراف مادر ممکن است خطرهایی را برای او و جنین ایجاد کند. در زیر برخی از مواردی که با رعایت آنها می‌توانید کمتر در معرض برخی از تشعشع‌ها قرار بگیرید آمده است:
 
اشعۀ ایکس: خطرهای ناشی از مواجه شدن با اشعۀ ایکس در رادیوگرافی اندک است، البته بیشترین میزان خطر مربوط به اوایل بارداری است. احتمالاً بهترین راه برای کنترل این خطر، مطلع ساختن پزشک یا دندان‌‌پزشک از باردار بودن خودتان است. در صورت امکان بهتر است استفاده از اشعۀ ایکس تا پایان بارداری به تأخیر انداخته شود، اما در غیر این صورت ممکن است پزشک با استفاده از لباس‌های سربی مخصوص، از رسیدن اشعه به جنین جلوگیری کند.
 
مانیتور‌های قدیمی: مانیتورهای قدیمی CRT به دلیل استفاده از اشعۀ کاتدی می‌تواند باعث افزایش احتمال سقط جنین شود. بهتر است به جای این نمایشگرها از مانیتورهای LCD یا LED استفاده کنید. اگر امکان تغییر نمایشگر را ندارید، بهتر است از قرارگیری زیاد در معرض تابش کاتدی این مانیتورها پرهیز کنید.
 
امواج مایکروویو: جنین‌های در حال رشد به میزان زیادی در برابر تابش امواج مایکروویو آسیب‌پذیر هستند. مایکروفرهای داخل خانه به گونه‌ای ساخته شده‌اند که امکان خروج امواج از آن نیست اما ممکن است در مایکروفرهای قدیمی این امکان وجود داشته باشد. اگرچه تحقیقات قابل استنادی در مورد تأثیر دستگاه‌های مایکروفر خانگی بر بارداری وجود ندارد اما برخی از پزشکان توصیه می‌کنند که از وقوع آن پیشگیری کنید. پس بهتر است در تمام دوران بارداری از نزدیکی به مایکروفرهای خانگی پرهیز کنید.
 
مواد غذایی ممنوع در دوران بارداری
استفاده از برخی از مواد غذایی و مکمل‌هایی که پیش از بارداری زیاد استفاده می‌کردید یا تماس با آنها حالا و در دوران بارداری می‌تواند خطرهایی را به دنبال داشته باشد. در زیر برخی از مواد غذایی آورده شده که ممکن است سلامت شما و جنین را تهدید کند:
 
چای، قهوه و نوشابه‌ها: چای، نوشابه، قهوه و نوشیدنی‌های انرژی‌زا همه دارای کافئین هستند که مصرف زیاد آنها می‌تواند خطراتی برای کودک شما داشته باشد. همچنین غیر از وجود کافئین، برخی از کارشناسان مصرف مداوم نوشابه‌ها در دوران بارداری را با ابتلا به دیابت کودک در آینده مرتبط می‌دانند، پس در هر صورت بهتر است از مصرف نوشیدنی‌هایی مثل نوشابه و نوشایه‌های انرژی‌زا در دوران بارداری پرهیز کنید و چای و قهوه را هم به میزان مشخصی مصرف کنید. یکی از راه‌ها این است که نوشیدنی‌های مناسب دیگر را جایگزین این موارد کنید.
 
ماهی‌های دارای جیوه: مصرف ماهی در دوران بارداری نه تنها ممنوع نیست، بلکه توصیه نیز می‌شود. اما برخی از ماهی‌ها ممکن است میزان بالایی جیوه در بدن آنها باشد که مصرف آن در دوران بارداری می‌تواند بسیار خطرناک باشد. جیوه تأثیر نامناسب بر رشد مغزی و سیستم عصبی جنین می‌گذارد. معمولاً ماهی‌های بزرگ که در اقیانوس یا دریاها زندگی می‌کنند مانند کوسه‌ماهی یا ماهی تن مقدار بیشتری جیوه جذب می‌کنند. درحالی‌که ماهی‌های رودخانه و پرورشی به دلیل عمر کوتاهی که دارند، معمولاً جیوۀ بسیار کمی خواهند داشت.
 
مکمل‌های ویتامین A: حتی مصرف اندک مکمل‌های ویتامین A، خطر نقص‌های مادرزادی یا سایر مشکل‌ها را در کودک شما افزایش می‌دهد. بدترین زمان استفاده در سه ماهۀ اول است. مصرف منابع طبیعی ویتامین A مشکلی ندارد، بلکه غذاهایی مشکل‌ساز است که به ‌صورت مصنوعی تهیه شده و متاسفانه اکثر غذاها به این شکل است. شما باید برچسب روی بسته‌بندی مواد غذایی را مطالعه کنید تا مطمئن شوید که مقدار زیادی ویتامین A مصرف نمی‌کنید. سایر ویتامین‌های اشباع‌شده با چربی مانند ویتامین D ،E و K نیز می‌تواند در بدن و بافت‌های کودک جمع شود. باید در مورد مصرف دُزهای بالای قرص‌های مکمل با پزشک مشورت کنید.
 
مصرف گوشت خام یا نیم‌پز: از تماس و مصرف گوشت خام و نیم‌پز به شدت خودداری کنید. همچنین بهتر است از لمس تن گربه‌های خیابانی، تمیز کردن ظرف غذای گربه‌ای که از سلامتش اطلاعی ندارید یا عوض کردن خاک گلدان‌ها با دست بدون دستکش خودداری کنید. این موارد، به خصوص استفاده از گوشت‌خام یا نیم‌پز خطر عفونت توکسوپلاسموز؛ Toxoplasmosis را افزایش می‌دهد که موجب سقط جنین و ایجاد نقص‌های مادرزادی خواهد شد.
 
تماس نداشتن با مواد شیمیایی
تماس و استنشاق مواد شیمیایی می‌تواند اثرهای منفی روی سلامت جنین یا مادر داشته باشد. بهتر است در دوران بارداری از هر گونه تماس با مواد شیمیایی خطرناک پرهیز کنید. اگر از شوینده‌ها و مواد ضدعفونی‌کننده استفاده می‌کنید بهتر است حتماً از دستکش و ماسک استفاده کنید. برخی از مواد شیمیایی خطرناک که باید از آنها پرهیز کنید شامل موارد زیر است:
 
سموم گیاهی و حشره‌کش‌ها: آفت‌کش‌ها و سم‌ها شامل سموم حشره‌کش، نابودکنندۀ آفت گیاهان و نابودکنندۀ قارچ‌ها است که بسته به نوع مادۀ شیمیایی، مداومت، شدت تماس و سن جنین می‌تواند تأثیرهای متنوعی بر جنین داشته باشد. به ‌طور کلی بهتر است از تماس با تمام انواع آن خودداری کنید. اسپری‌های پشه و سوسک یا حشره‌کش‌های قرصی در صورت تماس مستمر و استفاده مداوم می‌تواند مشکل‌ساز باشد. همچنین شست‌وشوی نامناسب سبزی و میوه‌ها می‌تواند باعث مسمومیت شود.
 
تینر و بوی رنگ: بوی رنگ و بخار تینر می‌تواند باعث ایجاد مشکلاتی در جنین و مادر شود. اگر در ماه‌هایی آخر بارداری هستید و قصد دارید اتاق نوزاد را رنگ کنید بهتر است تمام مدت نقاشی و همین‌طور بعد از زمانی که بوی رنگ در اتاق است خارج از خانه باشید. استفاده از رنگ‌هایی بر پایۀ آب و اکریلیک می‌تواند گزینۀ مناسب‌تری باشد.
 
ضدعفونی‌کننده و شوینده‌های خانگی: برخی از مواد شویندۀ خانگی مثل سفید‌کننده‌ها یا محلول‌ها و اسپری‌های ضدعفونی‌کنندۀ سرویس‌های بهداشتی برای سلامت مادر و جنین خطرناک است. از تماس با آنها یا استنشاق بخارهای ناشی از آن دوری و در صورت لزوم از ماسک و دستکش استفاده کنید.
 
سایر فعالیت‌ها و موارد خطرناک
بهتر است سعی کنید از موارد زیر در دوران بارداری پرهیز کنید:
 
مصرف خودسرانۀ دارو: داروهایی که در زمان باردار نبودن برای شما بی‌خطر است، در زمان بارداری می‌تواند تأثیرهای مخربی بر جنین داشته باشد. حتی اگر در فکر باردار شدن هستید، ‌باید پیش از آن در مورد داروهایی که مصرف می‌کنید با پزشکتان صحبت کنید. پزشک به شما توصیه می‌کند که در طول هشت هفتۀ اول بارداری که قلب، ریه‌ها و مغز کودک شکل می‌گیرند، هیچ نوع دارویی را با تشخیص خودتان مصرف نکنید؛ این داروها شامل داروهایی مانند آسپرین و سایر داروهای بدون‌نسخه یا OTC می‌شود.
 
استرس زیاد: فشار روانی زیاد ناشی از فعالیت‌های کاری یا سایر مسائل ممکن است باعث ایجاد استرس در شما ‌شود. مادران باردار باید تا حد امکان از استرس دوری کنند. استرس می‌تواند باعث زایمان زودرس شود.
 
سونا، جکوزی و وان آب داغ: گرم شدن بدن در بارداری می‌تواند برای جنین بسیار خطرناک باشد. برای همین بهتر است در دوران بارداری از مواردی که باعث افزایش دمای بدن شما می‌شود، پرهیز کنید. استفاده از سونا، جکوزی یا وان آب داغ از مواردی است که در دوران بارداری ممنوع است.

 

آیا برگشتگی رحم به عقب باردار شدن را سخت‌ می‌کند؟

 

 
اگر خود شما هیچ‌کدام از دلایل ناباروری ندارید، انجام عمل لقاح و باردار شدنتان به توانایی اسپرم برای ورود به رحم به توانایی اسپرم برای شنا کردن،‌ غلظت مخاط دهانۀ رحم در زمانی که اسپرم آزاد شده است و فاکتورهای دیگری ارتباط دارد، نه برگشتگی رحم شما!
 
در واقع،‌ برگشتگی رحم به عقب نشانه‌ای از تنوع آناتومیکی نرمال و طبیعی است، ‌درست مثل رنگ چشم یا موها. در بیشتر زنان، رحم اندکی رو به بالا و به سمت مثانه است اما در برخی زنان کمی رو به عقب و به سمت ستون فقرات برگشته است.
 
با این حال، برگشتگی رحم به عقب می‌تواند نشانه‌ای از یک مشکل پنهان مثل آندومتریوز یا بیماری التهابی لگن باشد و این عارضه‌ها هستند که می‌توانند باردار شدن را مشکل‌تر کنند و نه زاویۀ رحم. آنها می‌توانند بافت زخم‌گاهی ایجاد کنند که آن هم می‌تواند ورود تخمک به لوله‌های رحمی و پیوستن به اسپرم را دشوارتر کند.
 
موقعیت قرارگیری رحم باعث ایجاد دردی نخواهد شد و درمان برگشتگی رحم به عقب ضروری نیست، اما درمان آندومتریوز یا بیماری التهابی لگن می‌توانند به شانس بالاتری برای باردار شدن منجر شوند. پس اگر در طول رابطۀ جنسی درد دارید یا پریودهای دردناکی دارید، متخصص زنان و زایمان می‌تواند یک معاینۀ فیزیکی انجام دهد تا ببینید آیا درد شما ناشی از آندومتریوز یا بیماری التهابی لگن هست یا خیر.

 

 

 

هورمون های بارداری

 نوسانات احساسی، مشکلات گوارشی و سایر سختی‌ها در دوران بارداری معمولاً به دلیل تغییر در سطح هورمون‌های بدن مادر است. هورمون‌ها در دوران بارداری همیشه در حال تغییر هستند و طی نه ماه بارداری نقش بسیار مهمی در پیشرفت بارداری و در نهایت زایمان دارند، اگرچه در این میان باعث بروز مشکلاتی مانند تهوع و سوزش سر معده نیز می‌شوند. در این مطلب با برخی از هورمون‌های مهم دوران بارداری و تأثیر آنها در بدن آشنا می‌شوید.

 
در این مقاله مطالعه می‌کنید:
هورمون گنادوتروپین جفتی انسان یا hCG
هورمون پروژسترون
هورمون استروژن
اکسی‌توسین
ریلاکسین
پرولاکتین
هورمون گنادوتروپین جفتی انسان یا hCG
هورمون گنادوتروپین جفتی انسان یا hCG، هورمونی کلیدی است که در دوران بارداری در خون ترشح می‌شود. این هورمون در واقع از چیزی ترشح می‌شود که در نهایت جفت را تشکیل می‌دهد. کار اساسی این هورمون، آماده‌سازی بدن مادر برای نگهداری و رشد جنین در داخل رحم و تأمین نیازهای آن در این زمان است. هورمون hCG همچنین مانع از تخمک‌گذاری ماهانه در تخمدان می‌شود. سطح این هورمون هشت روز پس از بارور شدن تخمک بالا می‌رود و دو تا سه ماه بعد از لقاح به اوج می‌رسد. پس از آن به آرامی پایین می‌آید و در سایر مراحل بارداری در سطح ثابتی باقی می‌ماند. در طول ۱۰ هفتۀ اول بارداری، معمولاً سطح هورمون hCG هر دو روز، دو برابر می‌شود. هورمون hCG از طریق جریان خون در کل بدن گردش می‌کند و از طریق کلیه‌ها دفع می‌شود. آزمایش‌های بارداری خانگی برای تشخیص بارداری از میزان این هورمون استفاده می‌کنند، زیرا غلظت بالای hCG در ادرار نشانۀ بارداری است. هنوز علت دقیق تهوع در بارداری مشخص نیست، اما بسیاری از پزشکان بر این باورند که این عارضه به احتمال زیاد با افزایش سطح hCG مرتبط است. زنانی که سطح hCG بالاتری دارند، معمولاً تهوع و استفراغ شدیدتری نسبت به دیگر زنان دارند.
 
هورمون پروژسترون
پروژسترون در اوایل بارداری توسط کیستی در تخمدان زنان بادار به نام جسم زرد ترشح می‌شود. جسم زرد تولید پروژسترون را تا حدود هفتۀ ۱۰ ادامه می‌دهد، سپس جفت مسئولیت تولید آن را بر عهده می‌گیرد. در سه ماهۀ اول، سطح پروژسترون به صورت تصاعدی افزایش می‌یابد و سپس به وضعیت ثابتی می‌رسد. پروژسترون نقش بسیار مهمی در شل کردن ماهیچه‌های رحم و کمک به سیستم ایمنی بدن برای پذیرش DNA جنین دارد. این هورمون تمام ماهیچه‌های صاف بدن، به ویژه دیوارۀ عضلانی رحم یا شکم را شل می‌کند. همچنین باعث گشاد شدن عروق خونی در کل بدن می‌شود و فشار خون را نسبت به حالت طبیعی کاهش می‌دهد. این مسئله گاهی باعث سرگیجه و بروز سایر علائم گوارشی ناخوشایند دوران بارداری از جمله سوزش سر معده، ریفلاکس، آروغ زدن، تهوع، استفراغ، نفخ و یبوست می‌شود. پروژسترون همچنین می‌تواند باعث افزایش رشد مو شود؛ شما احتمالاً متوجۀ رشد موهای زاید در اطراف پستان و پایین شکم خود در دوران بارداری شده‌اید.
 
هورمون استروژن
استروژن نیز مانند پروژسترون تا قبل از شکل‌گیری جفت توسط جسم زرد ترشح می‌شود. این هورمون بارداری نقش مهمی در رشد و توسعۀ جنین ایفا می‌کند و به رشد برخی از اندام‌های داخلی و همچنین سایر اعضای بدن جنین کمک می‌کند. پس از پایان سه ماهۀ اول، بدن شما سطوح بالاتری از استروژن در حال گردش دارد و پس از آن به سطح ثابتی می‌رسد. استروژن باعث تحریک غدد فوق کلیوی یا آدرنال جنین برای تولید هورمون می‌شود، همچنین باعث رشد غدد فوق کلیوی جنین می‌شود. استروژن همچنین کمک می‌کند که رحم مادر بهتر نسبت به اکسی‌توسین پاسخ بدهد که یک هورمون دیگر بارداری است. افزایش سطح استروژن ممکن است باعث رشد سریع رگ‌های تار عنکبوتی روی پوست، تهوع، افزایش اشتها و تغییرات پوستی از جمله تغییر در رنگ پوست شود. اگرچه این تغییر بیشتر منجر به تیره شدن پوست می‌شود، اما در برخی از زنان می‌تواند باعث روشن شدن و درخشش بیشتر پوست شود.
 
اکسی‌توسین
بسیاری از زنان بر این باورند که هورمون اکسی‌توسین باعث شروع زایمان می‌شود. در حقیقت، سطح اکسی‌توسین با شروع زایمان بالا نمی‌رود، بلکه تنها با رسیدن به انتهای بارداری، رحم نسبت به این هورمون خیلی حساس می‌شود و واکنش نشان می‌دهد. اکسی‌توسین همچنین باعث کشیدگی دهانۀ رحم و تحریک نوک پستان‌ها برای تولید شیر می‌شود. پیتوسین دارویی است که به صورت مصنوعی از اکسی‌توسین ساخته می‌شود و معمولاً برای القای زایمان استفاده می‌شود.
 
ریلاکسین
ریلاکسین ممکن است عامل شل شدن رباط نگهدارندۀ استخوان‌های لگن و ماهیچه‌های رحم و آماده کردن بدن برای زایمان باشد. در دوران بارداری، سطح این هورمون ۱۰ برابر میزان عادی در بدن زنان است. این هورمون همچنین ممکن است باعث شل شدن رباط‌های بدن در بخش‌های مختلف مانند شانه، زانو، باسن و مچ پا شود که می‌تواند باعث بروز درد و التهاب شود و راه رفتن را با مشکل مواجه کند.
 
پرولاکتین
این هورمون تولیدکنندۀ شیر که در طول دوران بارداری ۱۰ تا ۲۰ برابر افزایش می‌یابد دارای اثری آرام‌بخش است. پرولاکتین بافت پستان را برای شیردهی آماده می‌کند.

آزمایش‌های تشخیص ناباروری در مردان

بخشی از مشکلات ناباروری زوج‌ها ناشی از ناباروری مرد است. پزشک برای تشخیص مشکلات ناباروری مرد، معاینات و آزمایش‌هایی را انجام می‌دهد. این آزمایش‌ها به پزشک کمک می‌کند تا علت ناباروری را تشخیص و درمان مؤثری را برای بهبود باروری مرد انجام دهد. در این مطلب با آزمایش‌های تشخیص علت ناباروری در مردان آشنا می‌شوید.

 
در این مقاله مطالعه می‌کنید:
معاینات اولیۀ ناباروری
آزمایش اسپرم و مایع منی
سایر آزمایش‌ها
 
معاینات اولیۀ ناباروری
معاینات ناباروری مردان با مراجعه به اورولوژیست شروع ‌می‌شود. پزشک در جلسۀ معاینه، سوال‌هایی را مطرح می‌کند تا سابقۀ پزشکی مرد را در اختیار داشته باشد. پزشک دربارۀ مواردی مانند سوابق جراحی، بیماری‌های مزمن، داروهای مصرفی، مشکلات جنسی، سابقۀ بیماری‌های آمیزشی یا سبک زندگی و مصرف سیگار یا مواد مخدر از شما خواهد پرسید. همچنین ممکن است بیضه‌های مرد را برای بررسی مشکلات احتمالی معاینه کند. با معاینه ‌می‌توان واریکوسل را تشخیص داد، اندازۀ بیضه‌ها را نیز بررسی کرد و به احتمال وجود مشکلات هورمونی پی برد. برای ارزیابی وضعیت اسپرم، یک آزمایش اسپرم تجویز می‌شود. انجام این آزمایش و سایر آزمایش‌های تجویزی به تشخیص زودتر علل ناباروری سرعت ‌می‌بخشد.
 
آزمایش اسپرم و مایع منی
برای بررسی وضعیت اسپرم مردان، معمولاً یک آزمایش اسپرم درخواست می‌شود. در این آزمایش تعداد، شکل، میزان تحرک و دیگر متغیرهای مربوط به اسپرم توسط آزمایشگاه بررسی می‌شود. یکی از شرایط باروری وجود میزان کافی اسپرم در مایع منی مرد است، اگرچه باروری به عوامل دیگری مانند شکل و حرکت اسپرم‌ها نیز مرتبط است. بسیاری از مردانی که تعداد اسپرم کم یا مایع منی غیرطبیعی دارند، باز هم شانس باردار شدن را دارند و برخی مردان نیز با وجود مایع منی طبیعی و تعداد زیادی اسپرم سالم دچار ناباروری هستند. پزشک با بررسی نتیجۀ آزمایش اسپرم مرد، وضعیت باروری او را ارزیابی می‌کند.
 
اگر اولین آنالیز مایع منی طبیعی باشد، ممکن است برای اطمینان از نتیجه‌، درخواست انجام مجدد آن داده شود. طبیعی بودن هر دو مورد آنالیز مایع منی معمولاً به معنای وجود نداشتن مشکلات باروری جدی است. در صورت وجود مورد غیرعادی، ممکن است پزشک برای تشخیص دقیق مشکل، درخواست انجام آزمایش‌های بیشتری را بدهد. وجود نداشتن اسپرم در مایع منی می‌تواند نشانۀ انسداد در دستگاه تناسلی مرد باشد که معمولاً با عمل جراحی قابل اصلاح است. برای آزمایش اسپرم، مرد باید در آزمایشگاه مایع منی خود را جمع‌آوری و تحویل دهد. برای جمع‌آوری اسپرم معمولاً یک ظرف استریل در اختیار مرد قرار داده می‌شود و او با روش خودارضایی باید نمونۀ منی را در ظرف بریزد و تحویل دهد. این آزمایش برای گرفتن نتیجۀ دقیق‌، بهتر است سه تا شش روز بعد از آخرین انزال انجام شود و نباید هنگام جمع‌آوری نمونه از روان‌کننده استفاده کرد.
 
سایر آزمایش‌ها
پزشک اورولوژیست ممکن است برای بررسی وجود عفونت مجاری ادرار که می‌تواند در ناباروری مرد نقش داشته باشد، آزمایش ادرار درخواست کند. درصورتی‌که در ادرار اسپرم وجود داشته باشد، ممکن است پزشک به انزال پس‌گرد مشکوک شود، زیرا در این عارضه بخشی از اسپرم وارد مثانه می‌شود. این عارضه معمولاً به دلیل اختلال در دریچه‌های مثانه و به خاطر عمل جراحی در گذشته اتفاق می‌افتد. همچنین در صورت وجود نداشتن اسپرم در آزمایش اسپرم، پزشک برای بررسی انسداد لوله‌های بیضه، درخواست سونوگرافی یا رادیوگرافی می‌کند. پزشک ممکن است برای بررسی احتمال وجود واریکوسل، علاوه بر معاینات، سونوگرافی از بیضه را نیز توصیه کند. در این روش پزشک با اطمینان می‌تواند مشکل واریکوسل را تشخیص دهد.
 

واریکوسل در مردان و ناباروری

 واریکوسل از مشکلات شایعی است که احتمالاً در جریان درمان‌های ناباروری با آن مواجه می‌شوید. واریکوسل وجود سیاهرگ‌های واریسی در بیضه است که معمولاً بین مردان ۱۵ تا ۲۵ ساله شایع است، اما مردان ممکن است در سن‌های دیگری نیز به آن دچار شوند. واریکوسل می‌تواند در مرد باعث کاهش کیفیت اسپرم‌ها و در نتیجه ایجاد مشکلات باروری شود. در این مطلب می‌توانید با مشکل واریکوسل و نحوۀ درمان آن آشنا شوید.

 
واریکوسل و تأثیر آن در باروری
واریکوسل، سیاهرگ واریسی است که در بیضه‌ها و معمولاً در بیضۀ سمت چپ اتفاق می‌افتد و باعث ایجاد توده‌ای در یک یا هر دو بیضه می‌شود که معمولاً با لمس قابل تشخیص است. پس از لمس واریکوسل، پزشک معمولاً آن را بین درجات یک تا سه تقسیم‌بندی می‌کند. درجۀ یک کوچک‌ترین نوع توده و درجۀ سه بزرگ‌ترین است. برخی واریکوسل‌ها آن‌قدر کوچک است که قابل دیدن یا لمس کردن است و برخی دیگر آن‌قدر بزرگ که بدون لمس قابل تشخیص است.
 
واریکوسل می‌تواند باعث افزایش دمای بیضه شود که در برخی مردان به کاهش تولید و کیفیت اسپرم منجر می‌شود. این موضوع به این معنا نیست که تمامی ‌مردان مبتلا به واریکوسل نابارور می‌شوند، بلکه در مواردی که علت ناباروری مشخص نیست، واریکوسلی که تشخیص داده نشده است می‌تواند علت اصلی کاهش ناباروری باشد. گاهی هنگام ایستادن می‌توانید واریکوسل را حس کنید یا ببینید، اما هنگامی ‌که دراز کشیده‌اید، قادر به دیدن آن نیستید که این موضوع بسیار شایع است. اگر متوجه هر نوع برجستگی غیرطبیعی در بیضه‌های خود شده‌اید، فوراً به پزشک مراجعه کنید تا مشکل را تشخیص دهد. واریکوسل با معاینۀ بیضه‌ها توسط پزشک تشخیص داده می‌شود و در برخی موارد ممکن است از سونوگرافی عادی یا داپلر بیضه برای تشخیص استفاده شود.
 
روش درمان واریکوسل
در برخی موارد به این دلیل که واریکوسل از نظر سلامت یا طول عمر مشکلی ایجاد نمی‌کند، درمان آن ضروری نیست. اگر پزشک تشخیص دهد که نیاز به درمان است، معمولاً با انجام یک عمل جراحی و بستن جریان خون رگ واریسی، جریان خون به رگ‌های سالم هدایت می‌شود. پس از درمان واریکوسل توسط پزشک، معمولاً قدرت باروری مرد به حالت طبیعی بازمی‌گردد. در برخی موارد، اسپرم‌ها هرگز به حالت طبیعی برنمی‌گردند، اما در این موارد نیز استفاده از راه‌هایی مانند لقاح خارج از رحم یا ivf و میکرواینجکشن برای افزایش باروری در عین کم بودن تعداد و کیفیت اسپرم‌ها وجود دارد.

 

مشکلات لوله‌های رحم و ناباروری

مشکلات لوله‌های رحم، علت درصد قابل ‌توجهی از موارد ناباروری است. گاهی ممکن است لوله‌ها مسدود شده یا در نتیجۀ بیماری یا عفونت زخم شده باشد. در این حالت، امکان بارور شدن تخمک یا ورود آن به رحم وجود نخواهد داشت. در این مطلب با علت بسته شدن لوله‌های رحم و روش‌های درمان آن آشنا خواهید شد.
 
 
علت بسته شدن لوله‌های رحم
وقتی تخمک از یک تخمدان آزاد می‌شود، توسط یکی از لوله‌های رحم یا فالوپ به سمت رحم حرکت می‌کند. اسپرم در لولۀ رحم به تخمک می‌رسد و لقاح انجام می‌شود. بعد از آن تخمک بارور حرکت خود را به سمت رحم ادامه می‌دهد تا به رحم برسد و لانه‌گزینی انجام دهد. لوله‌های رحم بسیار نازک است و درصورتی‌که مسدود شده باشد، هیچ راهی برای رسیدن اسپرم به تخمک و در نتیجه بارور شدن آن وجود ندارد. لوله‌های رحم ممکن است در اثر عارضه‌هایی مانند آندومتریوز، بیماری التهابی لگن، عفونت‌ها و بیماری‌های آمیزشی آسیب دیده باشد.
 
روش‌های درمان مشکل لوله‌های رحم
پزشک ممکن است برای بررسی انسداد لوله‌های رحم، یک جراحی لاپاراسکوپی یا تصویربرداری هيستروسالپنگوگرام (hsg) را پیشنهاد کند. در تصویربرداری هيستروسالپنگوگرام، یک نوع رنگ مایع از طریق واژن و دهانۀ رحم به رحم وارد می‌شود، سپس با تصویربرداری از رحم مشخص می‌شود که آیا انسدادی وجود دارد یا خیر. در یکی دیگر از روش‌های هيستروسالپنگوگرام به جای رنگ، از محلول سالین و هوا و از سونوگرافی به جای اشعۀ ایکس استفاده می‌شود. در صورت وجود مشکل در لوله‌های رحم، ممکن است پزشک برای ترمیم آسیب یا باز کردن لوله‌ها، جراحی را توصیه کند. اگر فرد تخمک‌گذاری طبیعی دارد، ممکن است پزشک، درمان‌های کمک‌باروری مانند میکرواینجکشن، تلقیح داخل رحمی اسپرم یا iui و لقاح خارج از رحم یا ivf را توصیه کند.

 

 

 

 

نارسایی زودرس تخمدان و ناباروری

نارسایی زودرس تخمدان، اختلال در عملکرد تخمدان پیش از سن ۴۰ سالگی است و با یائسگی تفاوت زیادی دارد. ناباروری ناشی از نارسایی زودرس تخمدان مشکلی است که نیاز به بررسی بیشتر دارد، زیرا اختلال عملکرد تخمدان‌ها به این معناست که احتمال باردار شدن از طریق تخمک‌های خود شخص تا حد زیادی کاهش یافته است. در این مطلب با نحوۀ تشخیص نارسایی زودرس تخمدان، عوامل مؤثر در به وجود آمدن آن و چگونگی درمان مشکل ناباروری حاصل از این نارسایی آشنا خواهید شد.
 
در این مقاله مطالعه می‌کنید:
تفاوت یائسگی با نارسایی زودرس تخمدان
تشخیص نارسایی زودرس تخمدان
عوامل بروز نارسایی زودرس تخمدان
درمان ناباروری ناشی از نارسایی زودرس تخمدان
تفاوت یائسگی با نارسایی زودرس تخمدان
نارسایی زودرس تخمدان، اختلال عملکرد تخمدان پیش از ۴۰ سالگی است. زنانی که به این عارضه دچار می‌شوند، ریسک بالاتری برای ابتلا به برخی بیماری‌ها از جمله پوکی استخوان، کمبود استروژن و بیماری‌های قلبی دارند. مشکلات ناشی از نارسایی زودرس تخمدان را معمولاً می‌توان با جایگزینی هورمون‌ها به خوبی رفع کرد.
 
اگرچه برخی از علائم نارسایی زودرس تخمدان مثل گُرگرفتگی یا خشکی واژن با یائسگی مشابه است و به همین دلیل، این عارضه را گاهی یائسگی زودرس می‌نامند، اما نارسایی زودرس تخمدان از این جهت که نتیجۀ طبیعی فرایند پیر شدن یک زن نیست با یائسگی تفاوت دارد. زنان یائسه امکان باردار شدن نخواهند داشت، درحالی‌که در مورد زنان مبتلا به نارسایی زودرس، احتمال باردار شدن زن وجود دارد. به علاوه، زنانی که مبتلا به نارسایی زودرس تخمدان هستند، ممکن است همچنان دوره‌های عادت ماهانه را داشته باشند، اگرچه دوره‌های آنها نامنظم است. درصد کمی از زنانی که نارسایی زودرس تخمدان دارند، می‌توانند به ‌طور طبیعی باردار شوند، اما زنان یائسه هرگز باردار نخواهند شد.
 
تشخیص نارسایی زودرس تخمدان
نارسایی زودرس تخمدان با استفاده از آزمایش خون هورمونی روز سوم عادت ماهانه و اندازه‌گیری سطح هورمون fsh تشخیص داده می‌شود. بیمارانی که سطح fsh در آنها بالای ۴۰ میلی‌واحد در هر میلی‌لیتر است، یعنی سطحی که پس از یائسگی مشاهده می‌شود‌، مبتلا به نارسایی زودرس تخمدان تشخیص داده می‌شوند و اگر فرد سطح بالای fsh داشته باشد، اما سطح آن از مقدار ذکرشده فراتر نرفته باشد، ممکن است به پیری زودرس تخمدان مبتلا شده باشد.
 
متأسفانه نارسایی زودرس تخمدان اغلب اشتباه تشخیص داده می‌شود. بسیاری از زنانی که در آنها نارسایی زودرس تخمدان تشخیص داده می‌شود، ‌در واقع از پیری زودرس تخمدان رنج می‌برند که ناباروری ناشی از آن قابل درمان است. از آنجا که این دو عارضه مشابه به نظر می‌آیند، تشخیص صحیح بین نارسایی زودرس تخمدان و پیری زودرس تخمدان بسیار مهم است. زنانی که مبتلا به پیری زودرس تخمدان هستند اغلب می‌توانند با استفاده از تخمک‌های خود باردار شوند، درحالی‌که برای زنانی که واقعاً نارسایی زودرس تخمدان دارند، شانس باردار شدن از طریق تخمک‌های خودشان بسیار کم است. بنابراین درمان ناباروری با وجود این عارضه همیشه شامل استفاده از درمان‌های آزمایشی است، زیرا تاکنون هیچ درمان مؤثری برای مبتلایان به این نارسایی شناخته نشده است.
 
عوامل بروز نارسایی زودرس تخمدان
چندین عامل برای نارسایی زودرس تخمدان شناخته شده است که یکی از آنها عارضه‌های ژنتیکی است که کروموزوم ایکس (X) را تحت تأثیر قرار می‌دهد؛ از جمله سندرم ترنر و سندرم ایکس شکننده. بیماری‌های خودایمنی نیز در نارسایی زودرس تخمدان مؤثر است. به علاوه برداشتن بخش زیادی از بافت تخمدان مثلاً بعد از جراحی کیست آندومتریوما یا همان کیست‌های شکلاتی، می‌تواند فرد را دچار نارسایی زودرس تخمدان کند. شیمی‌درمانی و پرتودرمانی نیز می‌تواند فولیکول‌ها را از بین ببرد و منجر به نارسایی زودرس تخمدان شود.
 
درمان ناباروری ناشی از نارسایی زودرس تخمدان
برخلاف پیری زودرس تخمدان، در صورت ابتلا به نارسایی زودرس تخمدان، باردار شدن به صورت طبیعی و با تخمک خود فرد تقریباً یک اتفاق بسیار نادر است. بیشتر زنان مبتلا به این نارسایی، در نهایت از تخمک اهدایی برای بارداری استفاده می‌کنند. همچنین در زنان مبتلا به نارسایی زودرس تخمدان، از درمان‌های هورمونی برای جایگزینی هورمون استروژن و پروژسترون استفاده می‌کنند. مجموعۀ درمان‌های دارویی برای کاهش عوارض ناشی از نارسایی زودرس تخمدان در کنار استفاده از تخمک اهدایی شانس باردار شدن را در این زنان افزایش می‌دهد.

 

 

دلایل شایع ناباروری در مردان

 حدود ۲۰ درصد زوج‌های ایرانی دچار مشکلات ناباروری هستند. یکی از علل ناباروری در زوج‌ها ناشی از ناباروری مرد است. پیگیری به موقع و انجام آزمایش‌های لازم برای تشخیص دلیل ناباروری در مردان می‌تواند منجر به درمان مشکل و افزایش شانس بارداری زوج‌ها شود. در این مطلب می‌توانید با ناباروری مردان و روش‌های درمان آن آشنا شوید.

 
عوامل مؤثر در ناباروری مردان
در صورت داشتن مشکل باروری، متخصص معمولاً وضعیت سلامت مرد و زن را بررسی می‌کند. برای بررسی توانایی باروری مرد، پزشک علاوه بر آزمایش‌های خون و اسپرم، نیاز به دانستن سابقۀ پزشکی و سبک زندگی او دارد. برخی از سوابق خانوادگی یا روش زندگی مرد ممکن است بر توانایی باروری او تأثیرگذار باشد. برخی از مواردی که می‌تواند تأثیر منفی بر توانایی باروری مرد داشته باشد، در زیر آورده شده است:
 
مصرف دخانیات و مواد مخدر
مصرف نوشیدنی‌های الکلی
مصرف دارو‌های استروئیدهای آنابولیک مورد استفادۀ بدن‌ساز‌ها
مصرف داروهای حاوی تستوسترون یا داروهای درمان آرتروز، فشار خون، افسردگی، سرطان، عفونت یا اختلالات گوارشی
بیماری مزمن مثل دیابت، سرطان یا بیماری تیروئید
تغذیۀ نامناسب
اضافه وزن زیاد
قرار گرفتن در معرض سموم نظیر آفت‌کش‌ها یا سرب
بیضهٔ نهفته در سنین نوزادی یا کودکی
ابتلا به فتق بیضه
سابقۀ ابتلا به بیماری آمیزشی نظیر کلامیدیا یا سوزاک
در صورت وجود این فاکتورهای افزایش خطر، پزشک خود را در جریان قرار دهید و از او دربارۀ راه‌های افزایش شانس داشتن یک بارداری سالم راهنمایی بگیرید.
 
واریکوسل و ناباروری
واریسی و متورم شدن سیاهرگ‌های کیسۀ بیضه یا اسکروتوم را واریکوسل می‌گویند. واریکوسل باعث افزایش دمای بیضه‌ها می‌شود که ممکن است بر تولید اسپرم تأثیر منفی داشته باشد. این مشکل در اغلب مردان هیچ علامتی به همراه ندارد، اما برخی در ناحیۀ کیسۀ بیضه احساس درد می‌کنند، مخصوصاً پس از نشستن، ایستادن یا ورزش کردن به مدت طولانی که ممکن است این درد به صورت پراکنده یا متمرکز باشد.
 
پزشک معمولاً با معاینۀ بیضه یا سونوگرافی احتمال وجود واریکوسل را بررسی می‌کند. اگر واریکوسل باروری مرد را تحت تأثیر قرار داده باشد، ممکن است پزشک با جراحی مشکل را رفع کند. همچنین با روش‌های درمان ناباروری مثل تلقیح داخل رحمی اسپرم یا IUI ، لقاح خارج از رحم یا IVF و میکرواینجکشن می‌تواند به باروری کمک کند.
 
مشکلات انزال مردان
درصد کمی از مردان به انسداد مجرای انزال دچار هستند که مانع از رسیدن اسپرم به مایع انزال می‌شود. انسداد یا آسیب دیدن اندامی که اسپرم را از بیضه‌ها خارج یا اسپرم را به مجاری انزال هدایت می‌کند باعث می‌شود اسپرم در مایع منی وجود نداشته باشد. برخی مردان نیز به انزال پس‌گرد دچار هستند. انزال پس‌گرد زمانی رخ می‌دهد که مایع منی به جای خارج شدن از آلت تناسلی هنگام انزال، وارد مثانه می‌شود، زیرا ماهیچۀ موجود در دهانۀ مثانه به درستی عمل نمی‌کند. آسیب، عفونت، دیابت، مشکلات نورولوژیک، نقص‌های مادرزادی یا وازکتومی می‌تواند باعث بروز مشکلاتی در انزالی شود.
 
این مشکلات معمولاً علائمی ندارد، اما در صورت دچار شدن به انزال پس‌گرد، ممکن است شاهد کدر بودن ادرار باشید یا هنگام رابطۀ جنسی و انزال، مقدار کمی مایع یا هیچ مایعی از آلت تناسلی خارج نشود. پزشک برای درمان این مشکلات ممکن است عمل جراحی را توصیه کند. همچنین در صورت وجود این مشکل پزشک می‌تواند با استخراج اسپرم از مرد و با روش IUI، روش IVF و میکرواینجکشن مشکل بارداری را رفع کند.
 
تعداد و کیفیت اسپرم‌ها
اسپرم ممکن است در صورت کم بودن تعداد اسپرم‌ها در مایع منی، کم‌تحرکی یا غیرطبیعی بودن شکل اسپرم‌ها قادر به بارورسازی تخمک نباشد. مشکلات مربوط به تولید اسپرم یا کیفیت آن ممکن است به خاطر عدم تعادل هورمونی، بیماری یا صدمه دیدن اندام‌های ادراری یا تناسلی، تب یا قرار گرفتن در معرض گرمای شدید، برخی اختلالات ژنتیکی و برخی مواد مخدر و سموم اتفاق بیفتد. این مشکل هیچ علائم خاصی ندارد و پزشک با انجام آزمایش آنالیز اسپرم می‌تواند به آن پی ببرد.
 
در این آزمایش وضعیت اسپرم در مایع منی مرد بررسی می‌شود. پزشک ممکن است برای درمان این نوع مشکل، داروهای باروری برای مرد تجویز کند. این داروها در ساخته شدن اسپرم‌های دارای کیفیت مؤثر است. همچنین درصورتی‌که به اندازۀ کافی اسپرم سالم وجود داشته باشد، پزشک ممکن است روش IUI، روش IVF و میکرواینجکشن را توصیه کند. در این روش، تخمک زن از رحم خارج می‌شود و با اسپرم‌های جمع‌آوری‌شدۀ مرد در محیط آزمایشگاهی بارور می‌شود.
 
پادتن‌های ضداسپرم
یکی دیگر از مشکلات ناباروری در مردان، تولید پادتن‌هایی در بدن مرد است که بر ضد اسپرم فعالیت می‌کند و موجب اختلال در عملکرد اسپرم‌ها می‌شود و تحرک و قدرت باوری اسپرم را کاهش می‌دهد. این پادتن‌ها معمولاً در افرادی که وازکتومی انجام داده‌اند یا دچار انسداد لوله‌ها شده‌اند بیشتر به وجود می‌آید. برای درمان این مشکل پزشک معمولاً روش IVF و میکرواینجکشن را استفاده می‌کند. همچنین ممکن است پزشک مصرف استروئید‌هایی مثل پردنیزون را برای سرکوب پادتن‌ها تجویز کند. البته مصرف طولانی‌مدت این داروها ممکن است عوارضی را برای مردان به دنبال داشته باشد.

 

دلایل شایع ناباروری در زنان

 ناباروری در زنان دلایل متفاوتی دارد. بیماری‌های زمینه‌ای مشکلات رحم و تخمدان یا اختلالات هورمونی می‌تواند منجر به ناباروری زن شود. بیشتر زنانی که مشکل ناباروری دارند، با اقدام به موقع و انتخاب روش درمانی مناسب می‌توانند باردار شوند. به همین دلیل، مراجعۀ زودهنگام به پزشک و تشخیص و درمان ناباروری می‌تواند شانس زن را برای بارداری افزایش دهد. در این مطلب با دلایل شایع ناباروری زنان و همچنین روش‌های درمان آن آشنا خواهید شد.

 
در این مقاله مطالعه می‌کنید:
مشکلات تخمک‌گذاری
آندومتریوز
سندرم تخمدان پلی‌کیستیک
مشکلات لوله‌های رحم
مشکلات ناباروری با دلایل نامشخص
کیفیت پایین تخمک
مشکلات تخمک‌گذاری
مشکل تخمک‌گذاری زمانی رخ می‌دهد که تخمک در تخمدان بالغ نمی‌شود یا تخمدان قادر به رهاسازی تخمک بالغ نیست. مشکلات تخمک‌گذاری بین زنان نابارور شایع است. این مشکل معمولاً با علائمی همچون عادت ماهانۀ نامنظم یا نداشتن عادت ماهانه، خونریزی کمتر یا بیشتر از حد معمول در دوران عادت ماهانه یا وجود نداشتن علائم پیش از عادت ماهانه مثل حساسیت سینه‌ها همراه است.
 
مشکلات تخمک‌گذاری ممکن است به دلیل اختلالات هورمونی، سندرم تخمدان پلی‌کیستیک یا بیماری‌های مزمن مثل دیابت ایجاد شود. پزشک برای درمان این مشکل ممکن است از روش درمان دارویی استفاده کند. در این روش، تخمدان برای تخمک‌گذاری بیشتر توسط داروهایی مانند کلومیفن‌سیترات تحریک می‌شود. برخی از زنان با درمان دارویی موفق به بارداری می‌شوند. ممکن است پزشک تشخیص دهد در کنار درمان دارویی نیاز به انجام لقاح خارج از رحم یا ivf نیز وجود دارد. روش ivf شانس بارداری را در این زنان به میزان زیادی افزایش می‌دهد.
 
آندومتریوز
آندومتریوز عارضه‌ای است که در آن بافت آندومتر که به طور طبیعی در دیوارۀ رحم وجود دارد، در خارج از رحم رشد می‌کند. زنانی که دچار عارضۀ آندومتریوز هستند، ممکن است علائمی همچون عادت‌های ماهانۀ دردناک، درد هنگام برقراری رابطۀ جنسی، خونریزی شدید یا لکه‌بینی غیرطبیعی و درد در ناحیۀ تناسلی را تجربه کنند. اگرچه در برخی از زنان هیچ علامتی بروز نمی‌کند. آندومتریوز می‌تواند باعث بسته شدن لوله‌های فالوپ و ناباروری شود.
 
ممکن است پزشک برای خارج کردن بافت‌های آندومتر خارج رحم نیاز به انجام جراحی لاپاراسکوپی داشته باشد. زنانی که به خاطر ابتلا به مراحل اولیه آندومتریوز قادر به باردار شدن نیستند، بعد از عمل لاپاراسکوپی و خارج کردن بافت آندومتر به طور طبیعی می‌توانند باردار شوند. در برخی موارد پزشک ممکن است برای افزایش شانس بارداری پس از عمل خارج کردن بافت آندومتر، درمان دارویی را برای تحریک تخمک‌گذاری یا لقاح خارج از رحم یا ivf را توصیه کند.
 
سندرم تخمدان پلی‌کیستیک
در سندرم تخمدان پلی‌کیستیک (pcos)، فولیکول‌های کوچکی که در تخمدان‌ها وجود دارد تبدیل به فولیکول‌های بالغی نمی‌شود که قادر به رهاسازی تخمک باشد. از نشانه‌های واضح این سندرم، اختلال هورمون‌های تولید‌مثل و الگوهای تخمک‌گذاری غیرقابل پیش‌بینی است. عادت‌های ماهانۀ نامنظم، افزایش موهای زاید، جوش و چاقی از علائم سندرم تخمدان پلی‌کیستیک است. رژیم غذایی مناسب و ورزش می‌تواند در بهبود این مشکل در زنانی که اضافه وزن یا چاقی دارند، مؤثر باشد.
 
چرخۀ تخمک‌گذاری در بسیاری از زنان دارای اضافه ‌وزن با کاهش ۵ تا ۱۰ درصد از وزن بدن به حالت طبیعی برمی‌گردد. درصورتی‌که فرد به دیابت مبتلا باشد، مصرف قرص متفورمین که برای دیابت تجویز می‌شود، می‌تواند در بهبود مشکل تخمک‌گذاری مؤثر باشد. همچنین ممکن است پزشک به کسانی که این مشکل را دارند داروی کلومیفن‌سیترات و تزریق داروهای ناباروری را توصیه کند. در برخی موارد، پزشک ممکن است برای درمان سندرم تخمدان پلی‌کیستیک، عمل لاپاراسکوپی را برای سوزاندن کیست‌های تخمدان یا بخشی از بافت تخمدان انجام دهد.
 
به این عمل کوتر کردن تخمدان می‌گویند که می‌تواند باعث ایجاد تعادل هورمونی شود و در نتیجه زن مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کیستیک بتواند به طور طبیعی باردار شود. تحقیقات نشان داده است نیمی از زنانی که تحت عمل کوتر کردن تخمدان قرار گرفته‌، توانسته‌اند بعد از یک ‌سال به طور طبیعی باردار شوند. ممکن است در مواردی که زن بیشتر از ۳۵ سال سن داشته باشد، پزشک برای سرعت بخشیدن به بارداری، بعد از شروع به درمان سندرم تخمدان پلی‌کیستیک، روش ivf را به جای اقدام طبیعی به زن و مرد توصیه کند.
 
مشکلات لوله‌های رحم
انسداد یا آسیب دیدن لوله‌های رحم مانع از رسیدن اسپرم به تخمک و ضمناً مانع از رسیدن تخمک به رحم می‌شود. آندومتریوز، بیماری التهاب لگن یا عفونت مجرای تناسلی، عمل جراحی رحم در گذشته، سابقۀ بیماری‌های آمیزشی مثل کلامیدیا یا انسداد لوله‌ها برای پیشگیری از بارداری از علل عمدۀ بروز مشکلات لوله‌های رحم است. پزشک برای درمان این مشکل با جراحی اقدام به باز کردن لوله‌های رحم خواهد کرد.
 
اگر جراحی مؤثر نباشد یا لوله‌ها آن‌قدر آسیب دیده باشند که قابل ترمیم نباشند، پزشک ممکن است برای افزایش شانس بارداری، پیش از انجام ivf، لوله‌های رحم را بردارد. آمار مرتبط با بارداری پس از عمل جراحی، با توجه به محل انسداد، شدت آن و میزان بافت زخم پس از عمل متفاوت است. زوج‌هایی که به خاطر مشکلات لوله‌های رحم نابارور هستند، به طور متوسط در هر دوره لقاح مصنوعی، ۲۲ درصد شانس بارداری دارند که البته این درصد به سن زن، میزان آسیب واردشده به لولۀ رحم و این که آیا لوله‌های رحم برداشته شده است یا خیر و عوامل دیگری ارتباط دارد.
 
مشکلات ناباروری با دلایل نامشخص
اگر نتیجۀ تمام آزمایش‌های ناباروری طبیعی است، یعنی دلیل ناباروری شما نامشخص است. برخی متخصصان معتقد هستند که تفاوت‌های جزئی در نحوۀ عملکرد دستگاه تناسلی افراد ممکن است باعث بروز این نوع ناباروری شود که این موارد شامل تفاوت در رشد فولیکول‌ها، عملکرد اسپرم‌ها یا فرایند لقاح است. متخصصان همچنین حدس می‌زنند که عوامل مرتبط با سبک زندگی نظیر لاغری مفرط یا اضافه وزن، مصرف سیگار، الکل یا قهوه به مقدار زیاد ممکن است از موارد تأثیرگذار در ناباروری با علت نامشخص باشد.
 
پزشک معمولاً در چنین مواردی با استفاده از داروهای تحریک تخمک‌گذاری و کمک‌باروری همراه با انجام ivf یا بدون آن سعی در رفع مشکل و افزایش شانس بارداری فرد می‌کند. اگر سن زن پایین باشد، پزشک معمولاً دورۀ درمان دارویی و اقدام طبیعی را توصیه می‌کند. بخشی از زنان با استفاده از داروهای تحریک تخمک‌گذاری و اقدام به موقع، به صورت طبیعی باردار شده‌اند. در صورت موفق نشدن پس از اقدام طبیعی یا سن بالای زن، روش ivf تجویز خواهد شد. روش ivf شانس بارداری را تا ۳۰ درصد افزایش می‌دهد.
 
کیفیت پایین تخمک
کیفیت و تعداد تخمک‌هایی که توسط تخمدان تولید می‌شود به طور طبیعی یا توسط درمان‌های ناباروری پس از ۳۵ سالگی به طور چشمگیری افت می‌کند. در صورت کیفیت پایین تخمک، اگرچه امکان باروری تخمک وجود دارد، اما ممکن است تخمک بارور نتواند به درستی در رحم لانه‌گزینی یا به اندازۀ کافی رشد کند. با افزایش سن، معمولاً کیفیت تخمک‌ها پایین می‌آید. برای رفع این مشکل ممکن است پزشک درمان دارویی را پیشنهاد کند.
 
روش ivf در کنار درمان دارویی تحریک تخمک‌گذاری می‌تواند شانس بارداری را در این افراد افزایش دهد. در مورد زنانی که دچار نارسایی زودرس تخمدان شده‌اند یا تخمک آنها کیفیت کافی برای رشد را ندارد، پزشک ممکن است استفاده از تخمک اهدایی را پیشنهاد کند. در این روش تخمک از فرد اهداکننده دریافت می‌شود و از طریق روش ivf با اسپرم همسر، بارور خواهد شد و سپس تخمک بارور به رحم مادر منتقل می‌شود.
 

 

صفحه قبل 1 2 صفحه بعد